Waar De Horde komt, wordt de aarde opengebroken.

Men noemt hen barbaren in het westen, plunderaars in het zuiden en monsters in de liederen van de zwakken. Maar De Horde noemt zichzelf iets anders: erfgenamen van de eerste bezitters. Volgens hun wetten behoort de wereld niet toe aan wie haar bewoont, maar aan wie sterk genoeg is om haar uit de grond te trekken, te smelten, te merken en te bewaren.

Zij bouwen geen steden zoals anderen dat doen. Zij graven littekens in de aarde, stapelen muren van erts en bot, en laten vestingen groeien rond mijnschachten, smeltputten en schatkamers. Hun rijk beweegt als een leger en wortelt als een mijn. Waar zij blijven, verdwijnen heuvels. Waar zij vertrekken, blijven kraters, as en gebroken ruggen achter.

Aan het hoofd van De Horde staat Keizer Zorvath, de Aardebreker. Een drakenkeizer van goud, ijzer en honger, gezeten op een troon van gebroken munten en gesmolten kronen. Hij spreekt zelden over verovering. Hij spreekt over verzamelen. Een stad wordt niet ingenomen; zij wordt toegevoegd. Een volk wordt niet verslagen; het wordt geteld. Een leven wordt niet vernietigd; het wordt gebruikt.

Hiërarchie

Boven alles staat de Keizer. Zorvath is niet slechts heerser, maar eigenaar van alles wat onder zijn schaduw valt. Mijn, munt, slaaf, soldaat, draakbeen, reliek en rivierbedding worden allemaal gezien als delen van zijn grote bezit.

Onder hem staan de Drakenkeizers van de Lagere Troon, machtige bloedverwanten, generaals en oude draconische vorsten die elk een deel van De Horde beheren. Zij regeren over mijngebieden, legerkolommen, smeltforten en schatkamers. Ieder van hen droomt ervan ooit genoeg te bezitten om Zorvath uit te dagen, maar niemand doet dat openlijk zolang zijn klauwen nog sterk genoeg zijn.

Daaronder staan de Klauwheren, krijgsleiders en opzichters die steden breken, arbeid verdelen en de orde van De Horde afdwingen. Zij dragen ijzeren platen met ingekerfde eigendomsrechten en spreken namens de Keizer wanneer er gedolven, gemerkt of gestraft moet worden.

De Schatmeesters tellen de rijkdom van De Horde. Niet alleen goud, maar ook ertsaders, wapens, slaven, voedselvoorraden, waterrechten en oude relieken. Zij weten hoeveel een mijn waard is, hoeveel levens een tunnel mag kosten en hoeveel dorst een arbeider kan dragen voordat hij onbruikbaar wordt.

De Smeltpriesters bewaken de ovens. Zij geloven dat alles wat vorm heeft opnieuw gevormd kan worden. Metaal, steen, vlees, schuld en gehoorzaamheid worden in hun leer allemaal gezien als ruwe materialen. In hun handen worden munten geslagen, ketens gegoten en merken in huid en schub gebrand.

De gewone krijgsmacht van De Horde bestaat uit Schublegioenen, zwaar bewapende soldaten, dragonborn krijgers, half-draconische huurlingen, mijnwachters en onderworpen volkeren die lang genoeg hebben gevochten om niet langer enkel bezit te zijn.

Daaronder staan de Goudschubben.

Zij zijn niet vrij.

De Goudschub

De Horde gebruikt ketens, maar vertrouwt ze niet. Ketens kunnen breken. Huid kan genezen. Namen kunnen vergeten worden. Daarom ontwikkelden de Smeltpriesters de Goudschub: een alchemisch en magisch eigendomsmerk dat in het vlees wordt gebrand en daarna begint te groeien als een harde, goudachtige schub rond de wond.

Bij sommigen blijft het een klein merkteken op schouder, hals of borst. Bij anderen verspreidt het zich langzaam, vooral wanneer zij ongehoorzaam zijn, vluchten of te lang zonder toestemming buiten Hordegebied blijven. De schubben jeuken, trekken en verharden. Ze maken het lichaam herkenbaar, maar ook bruikbaar. Een arbeider met Goudschub kan langer hitte verdragen. Een slaaf in de mijnen kan dichter bij giftige dampen werken. Een drager kan zwaardere lasten torsen voordat zijn huid openscheurt.

De Horde noemt het een verbetering.

De gemerkten noemen het een ziekte.

Een Goudschub kan worden gelezen door opzichters. De vorm, kleur en inkepingen vertellen aan welke mijn, karavaan, krijgsheer of schuldgroep iemand toebehoort. Een gebroken Goudschub is zeldzaam en gevaarlijk. Wie erin slaagt het merk te laten verwijderen, verliest vaak huid, wat blijft is de herinneringen aan de pijn. Daarom zoeken velen het Asverbond, dat oude merken wegschroeit en nieuwe littekens achterlaat.

De Horde beschouwt dat als diefstal.

Want in hun ogen kan bezit niet zichzelf bevrijden.

Goud, erts en bezit

De Horde houdt van goud, maar niet omdat goud mooi is. Goud bederft niet. Goud liegt niet. Goud onthoudt wie het bezit.

Hun munten zijn zwaar, breed en vaak ongemakkelijk om te dragen. De Goudschijf is hun bekendste munt: een dikke schijf met een drakenkop. Daarnaast gebruiken zij zwarte obsidiaanmunten met drakenklauw, ertsplaten en metalen claimtekens die recht geven op mijnen, slaven, wapens of opgegraven voorraden.

Toch is de ware valuta van De Horde niet de munt zelf, maar het recht dat eraan vastzit. Een kleine ertsplaat kan meer waard zijn dan een zak goud als zij recht geeft op een ader zilver. Een gebarsten kleitablet kan een oorlog veroorzaken als erop staat wie de eigenaar is van een oude waterkelder. Een ketting met tien Goudschijven kan een soldaat betalen. Eén ondertekend ertsrecht kan een stad veroordelen.

Handel met De Horde is daarom gevaarlijk. Zij betalen goed, maar alles wat zij betalen draagt hun klauw. Wie te lang met Hordegeld werkt, ontdekt dat de munten niet alleen rijkdom brengen, maar aandacht. En waar De Horde aandacht op richt, wil zij uiteindelijk bezit van maken.

Geloof en cultuur

De Horde gelooft dat de wereld ooit sterk was, maar zwak werd doordat volkeren haar wilden sparen. Bossen bleven staan, rivieren mochten stromen, bergen mochten slapen. In hun ogen was dat geen wijsheid, maar lafheid.

Hun leer zegt dat alles in de aarde wacht op een meester. IJzer wacht op de smid. Goud wacht op de klauw. Steen wacht op de hamer. Volkeren wachten op bevel.

De draak is voor hen geen monster, maar het zuiverste voorbeeld van macht: verzamelen, bewaken, groeien, nemen. Een draak vraagt niet of hij bezit mag hebben. Hij ligt erop en laat de wereld om hem heen weten wat eigendom betekent.

Kinderen van De Horde leren vroeg tellen: munten, tanden, slagen, doden, zakken erts, vaten water. Wie sterk is, krijgt meer. Wie slim is, houdt meer. Wie zwak is, wordt onderdeel van de voorraad.

Toch is De Horde niet zonder orde. Hun wegen zijn veilig zolang je betaalt. Hun smeden zijn onovertroffen. Hun wapens breken zelden. In sommige gebieden onder hun heerschappij is honger minder willekeurig dan elders, omdat alles wordt geregistreerd en verdeeld volgens nut. Een arbeider wordt niet beschermd omdat hij geliefd is, maar omdat hij waarde heeft.

Voor sommigen is dat genoeg.

Wat de buitenwereld ziet

De buitenwereld ziet rook aan de horizon, zwarte vaandels en legers die klinken als een mijn die marcheert. Men ziet dragonborn in zware platen, karren vol ketens, muilezels met erts, slaven met schubben op hun huid en opzichters die meer naar handen kijken dan naar gezichten.

Dorpen vrezen niet alleen de aanval van De Horde, maar ook hun aanbod. Een Hordegezant kan water, wapens en bescherming brengen in ruil voor mijnrechten onder een dorp dat niet eens wist dat er iets onder hun voeten lag. Eerst komen de contracten. Dan de opzichters. Dan de schachten. Daarna is er geen dorp meer, alleen een werkpost met dezelfde naam.

Toch zijn er nederzettingen die De Horde binnenlaten. Een Hordefort houdt rovers weg. Een Hordeweg wordt bewaakt. Een Hordesmid kan een gebroken ploeg, muur of zwaard herstellen. Wie nuttig is, kan stijgen. Wie sterk genoeg vecht, kan zelfs van slaaf tot soldaat worden gemaakt.

Maar niemand vergeet ooit dat alles wat De Horde geeft, later geteld wordt.

En alles wat geteld wordt, kan worden opgeëist.

Geheimen

De diepste mijnen van De Horde zijn ouder dan De Horde zelf. Onder sommige schachten liggen gangen die niet door hun handen zijn uitgehouwen. Gladde muren zonder beitelsporen. Metalen deuren die niet roesten. Putten waar koude lucht uit opstijgt, alsof de aarde zelf ademt.

Zorvath zoekt iets.

Niet alleen goud. Niet alleen erts. Niet alleen wapens uit de Oude Wereld. De Keizer laat oude kaarten verzamelen, wateraders volgen en vergeten ruïnes openbreken. Sommige Schatmeesters fluisteren dat hij gelooft dat de aarde ooit een hart had: een bron van kracht diep onder steen, ouder dan draken en rijker dan alle schatkamers samen.

Andere fluisteren dat hij die bron al heeft gehoord.

In de laatste jaren zijn mijnen ingestort zonder waarschuwing. Arbeiders spreken over stemmen in de diepte, over water dat tegen de wetten van de aarde omhoog ruist en daarna verdwijnt, over gangen die ’s nachts langer worden dan overdag. Sommige mijnwerkers zweren dat Smeltpriesters die te diep afdalen veranderd terugkeren: zwijgzamer, rustelozer en met vreemde verhalen over wat zij beneden hebben gezien. Anderen noemen dat bijgeloof, mijnkoorts of de gevolgen van te veel tijd in het donker.

Ze zeggen dat wie diep genoeg graaft, ook door iets anders gevonden wordt.

Interne spanningen

De Horde lijkt één hongerige massa, maar onder haar schubben schuurt macht tegen macht.

De Drakenkeizers van de Lagere Troon wachten op zwakte. Iedere mijn, iedere schatkamer en ieder leger dat Zorvath aan hen toevertrouwt, maakt hen sterker. Sommigen bouwen geheime voorraden op. Sommigen vervalsen ertsrechten. Sommigen laten opstanden net lang genoeg duren om rivalen te verzwakken.

De Schatmeesters haten de Klauwheren, omdat krijgsleiders rijkdom verspillen aan glorie. De Klauwheren haten de Schatmeesters, omdat zij oorlog in cijfers veranderen. De Smeltpriesters gehoorzamen iedereen en niemand, zolang hun ovens blijven branden.

Onder de Goudschubben groeit verzet. Niet als één grote opstand, maar als kleine barsten: verdwenen werktuigen, ingestorte tunnels, valse tellingen, opzichters die alleen in mijnschachten worden teruggevonden. Sommige gemerkten dragen de Goudschub nog, maar luisteren al naar het Asverbond. Anderen geloven dat De Horde van binnenuit gebroken kan worden, niet door haar schat te stelen, maar door haar tellingen onwaar te maken.

Want als De Horde niet meer weet wat zij bezit, begint haar rijk te beven.

Bastion

Voor De Horde is Bastion geen heilige droom en geen sprookje voor dorstige kinderen. Als geruchten over een verborgen stad met water, voedsel en muren waar zijn, dan is Bastion in hun ogen iets veel eenvoudigers.

Een voorraad.

Een stad die zichzelf verborgen houdt, bezit iets dat zij niet kan verdedigen. Groene velden, volle bronnen, werkende waterwerken en mensen die nooit geleerd hebben wat echte honger doet met een leger. Voor Zorvath zou Bastion geen wonder zijn, maar de grootste schatkamer van de Dorstlanden.

Als De Horde Bastion vindt, zal zij niet eerst vragen wie er woont.

Zij zal tellen.

Hoeveel poorten. Hoeveel bronnen. Hoeveel graan. Hoeveel arbeiders. Hoeveel muren. Hoeveel dagen voordat de stad breekt.

En daarna zal zij proberen haar toe te voegen.