Bastion

In de Dorstlanden spreekt men de naam Bastion zacht uit.

Niet omdat men weet waar het ligt. Niet omdat er kaarten bestaan die haar poorten tonen. Niet omdat karavanen er openlijk handel mee drijven. Bastion leeft in geruchten, kinderliederen, stervende woorden en tekens die haastig in steen worden gekrast voordat de wind ze weer wegvreet.

Een open poort onder een witte ster.

Voor de meeste mensen is dat alles.

Een kras in een verlaten waterput. Een symbool op de binnenkant van een gebroken halsband. Een teken in as bij een oude poort. Een fluistering onder vluchtelingen: volg de witte ster; zoek de open poort; loop door wanneer alles in je zegt dat je moet gaan liggen en sterven.

Sommigen zeggen dat Bastion een stad is waar water door straten stroomt.

Anderen zeggen dat er bomen groeien achter muren zo hoog dat de zon er laat overheen klimt.

Sommigen zeggen dat niemand daar bezit is. Dat bloedschulden er niet gelden. Dat halsbanden worden afgedaan. Dat mannen, vrouwen, kinderen, vreemdelingen en gebrokenen er opnieuw kunnen beginnen.

De heersers van de Dorstlanden noemen het een leugen.

De wanhopigen noemen het hoop.

Het teken

Het teken van Bastion is eenvoudig.

Een open poort onder een witte ster.

Het wordt niet op vaandels gedragen. Geen leger voert het openlijk. Geen koning claimt het als zegel. Het leeft in het geheim: gekrast in steen, verborgen in liederen, getekend in houtskool, genaaid aan de binnenkant van mantels of achtergelaten op plaatsen waar iemand ooit dacht dat hoop de moeite waard was.

Soms wijst het naar water.

Soms naar een veilige kelder.

Soms naar een oude route.

Soms naar niets.

En soms is het een val.

Want waar hoop bestaat, leren jagers haar gebruiken.

De Poortster

Af en toe duikt er in de Dorstlanden een vreemde zilveren munt op.

Aan de ene zijde staat een open poort. Aan de andere zijde een witte ster.

Niemand weet zeker waar deze munten vandaan komen. Sommigen noemen ze Poortsterren. Vluchtelingen bewaren ze als heilige voorwerpen. Handelaren weigeren ze soms aan te nemen, uit angst dat het bezit ervan verkeerde aandacht trekt. Clanklerken, jagers en spionnen betalen goed voor zo’n munt, maar wie haar verkoopt, vraagt zich daarna vaak af wie hij verraden heeft.

Een Poortster bewijst niet dat Bastion bestaat.

Maar zij bewijst wel dat iemand wil dat anderen dat geloven.

Wat men zegt

Men zegt dat Bastion muren heeft die ouder zijn dan de clans.

Men zegt dat kinderen er leren lezen zonder eerst iemands eigendom te zijn.

Men zegt dat gebroken halsbanden daar bij de poorten worden begraven.

Men zegt dat de rijken er leven alsof de Dorstlanden slechts een verhaal zijn.

Men zegt dat de stad iedereen toelaat die het teken volgt.

Men zegt dat sommige reizigers verdwijnen op zoek naar Bastion en nooit meer worden gevonden.

Men zegt te veel.

En te weinig.

Waarom Bastion gevaarlijk is

Bastion is gevaarlijk omdat het hoop geeft.

Een slaaf die gelooft dat er een plaats zonder ketens bestaat, trekt harder aan zijn halsband.

Een dorp dat gelooft dat er water achter verborgen muren stroomt, buigt minder diep voor de Waterhoeders.

Een soldaat die gelooft dat er een leven buiten bevelen bestaat, twijfelt langer voordat hij gehoorzaamt.

Een kind dat het teken van de open poort kent, leert dat de wereld misschien groter is dan de wetten van zijn meester.

Daarom haten de machten van de Dorstlanden Bastion, zelfs wanneer zij zeggen dat het niet bestaat.

Een leugen die mensen laat vluchten, is voor een heerser bijna even gevaarlijk als waarheid.

De weg

Er is geen bekende kaart naar Bastion.

Alleen halve aanwijzingen.

Een witte ster aan de hemel die je de oneindige droogte inleid.

Een open poort gekrast in de rand van een waterput.

Een dode karavaan met één munt onder de tong van de gids.

Een vluchteling die zweert dat hij groene velden heeft gezien, maar niet meer weet hoe hij daar kwam.

Sommigen zoeken Bastion en vinden alleen zand.

Sommigen vinden rovers die het teken gebruiken als aas.

Sommigen vinden een veilige schuilplaats van het Asverbond.

Sommigen verdwijnen.

En soms komt er iemand die beweert verbannen te zijn geweest, verschopt door het paradijs en verder gelopen dan wie ook. Zij vertellen verhalen over groene velden, stromend water en muren die de horizon raken. De meeste mensen lachen om zulke belachelijke vertellingen. Maar wie niets meer heeft dan hoop, luistert vaak toch iets langer dan verstandig is.

Hoop

Bastion is misschien een stad.

Misschien een leugen.

Misschien een oude herinnering aan een wereld die minder dorst kende.

Misschien een val die door slimme mensen is gebouwd om dwazen uit hun dorpen te lokken.

Misschien bestaat zij alleen omdat de Dorstlanden zo wreed zijn dat mensen een naam nodig hadden voor alles wat hen nog op de been houdt.

Maar in het diepste gefluister van de onderdrukten keert steeds dezelfde naam terug.

Een naam die verboden is.

Een naam die hoop betekent.

Bastion.