Bastion — DM-geheime informatie

De waarheid

Bastion bestaat echt.

Voor de meeste mensen in de Dorstlanden is Bastion slechts een gerucht: een verborgen stad, een verboden naam, een open poort onder een witte ster. Maar achter de verhalen ligt een echte stad, enorm, ommuurd en rijker dan bijna iedere andere plaats in de Dorstlanden.

Bastion is geen klein toevluchtsoord. Het is een gelaagde stad met meerdere ringen, akkers, markten, fonteinen, scholen, badhuizen, boomgaarden, opslagplaatsen, wachttorens en oude ondergrondse waterwerken. Voor iemand uit de Dorstlanden lijkt zij onmogelijk: groen, veilig, gevoed en vol water.

Juist daarom is Bastion gevaarlijk.

Niet omdat zij geen hoop biedt, maar omdat haar hoop op een geheim rust.

De Diepe Cisterne

Onder Bastion ligt De Diepe Cisterne.

Dit is geen gewone waterkelder, maar een overblijfsel van de Oude Wereld: een enorm ondergronds systeem van reservoirs, magische sluizen, kristallen leidingen, drukkamers, zuiveringskamers en rituele machines.

De Cisterne bewaart niet alleen water.

Zij trekt water aan.

Langzaam en bijna onmerkbaar buigt zij ondergrondse stromen, oude rivieraders, verborgen bronnen, vochtlagen en misschien zelfs gletsjerwater naar zich toe. Hierdoor blijft Bastion groen, vruchtbaar en veilig, terwijl elders in de Dorstlanden putten zakken, rivierbeddingen sterven en oude waterplaatsen verdwijnen.

De vraag is niet alleen of Bastion water heeft.

De vraag is van wie dat water ooit was.

De Trekkende Dorst

De Waterhoeders van de Witte Pieken weten nog niet dat Bastion bestaat, maar zij hebben wel iets ontdekt.

In hun geheime registers staat het verschijnsel bekend als de Trekkende Dorst.

Water verdwijnt niet willekeurig. Het lijkt ergens heen te bewegen. Gletsjerlagen, ondergrondse stromen en oude vochtmetingen tonen patronen die niet natuurlijk zijn. De Watermeters vermoeden dat een onbekende macht water verzamelt zonder toestemming van de Witte Pieken.

Zij weten alleen nog niet waar.

Als zij ontdekken dat Bastion de oorzaak is, wordt Bastion geen wonder, maar een breuk in de orde van de wereld.

De Raad van de Diepte

Bastion wordt aan de oppervlakte bestuurd door de Raad van Poort en Ster, die zich bezighoudt met wetten, handel, voedsel, veiligheid, onderwijs en toelating van buitenstaanders.

Maar daaronder bestaat een geheime macht: de Raad van de Diepte.

Deze raad kent de Cisterne. Niet volledig, maar genoeg om te weten dat Bastion niet zomaar gezegend is. Zij weten dat het water ergens vandaan komt. Zij weten dat de overvloed gevolgen heeft buiten de muren.

Sommigen rechtvaardigen dit als noodzakelijk kwaad.

Als Bastion valt, sterft volgens hen de laatste echte stad.

Anderen profiteren ervan.

Waterbaronnen, graanmeesters, oude families, archiefbewaarders en handelshuizen verdienen macht aan de geheimhouding. Zij verkopen overschotten via tussenpersonen, vervalsen oorsprongspapieren en zorgen dat niemand genoeg weet om de stad te vinden.

De Ringen van Bastion

Bastion bestaat uit meerdere lagen.

De Buitenring is waar vluchtelingen, arbeiders en nieuwkomers terechtkomen. Zij krijgen voedsel, water en bescherming, maar vaak ook het zwaarste werk.

De Graanring bevat akkers, boomgaarden, veehoven, molens en irrigatiekanalen. Dit is het eerste wonder voor buitenstaanders: land dat leeft.

De Marktring is het centrum van handel, ambacht, onderwijs en dagelijks leven. Hier gebruiken inwoners de Poortster, Bastions zilveren munt.

De Binnenring is voor oude families, rijke burgers, bestuurders, waterbaronnen en mensen met genoeg invloed om nooit echte dorst te hoeven kennen.

Daaronder ligt de Dieptering, die op geen gewone kaart staat. Hier bevinden zich de oude deuren, machines, sluizen en toegangen tot de Cisterne.

Bastion is geen paradijs

Bastion is beter dan bijna elke plaats in de Dorstlanden.

Maar dat maakt haar niet zuiver.

Vluchtelingen worden geregistreerd, onderzocht en geplaatst. Zij zijn officieel geen slaven, maar beginnen vaak onderaan. Zij werken in velden, riolen, kanalen, wachtdiensten, pakhuizen, molens, slachthuizen en gevaarlijke oude tunnels.

Geboren Bastioners zien dit vaak als normaal. Zij noemen het bijdrage, orde of dankbaarheid.

Voor iemand die net aan bloedschuld, halsband, Goudschub of boetesteen is ontsnapt, voelt Bastion nog steeds als redding.

Dat is het morele probleem.

Bastion redt mensen, maar gebruikt hen ook.

De Poortster

De officiële munt van Bastion is de Poortster.

Aan de ene zijde staat een open poort. Aan de andere zijde een witte ster.

Binnen Bastion is dit gewoon geld. Buiten Bastion is een Poortster gevaarlijk bewijs. Een vluchteling kan haar als heilig voorwerp dragen. Een clan kan haar zien als aanwijzing voor een verborgen macht. De Waterhoeders kunnen zich afvragen waarom de munt vreemd koel of vochtig blijft in droge lucht.

Voor spelers kan een Poortster een vroeg spoor zijn.

Zij bewijst niet meteen waar Bastion ligt, maar wel dat het gerucht misschien meer is dan een verhaal.

De Cisterne leeft mogelijk nog

De Cisterne is niet volledig dood of passief.

Soms reageren sluizen op stemmen die niemand kent. Soms opent een gang die eerder niet bestond. Soms verschijnt helder koud water in een lege kamer, terwijl elders een put droogvalt.

Oude inscripties keren steeds terug naar één beschadigde gedachte:

Bewaar wat overblijft, zelfs als de wereld daarbuiten betaalt.

Het is onduidelijk of dit een waarschuwing, opdracht of schuldbekentenis was.

De grootste dreiging

Als de clans Bastion vinden, verandert alles.

Huis Vaelrath ziet een stad waar bloedschuld kan verdwijnen.

De Maankring ziet een plek buiten de Jachtwet.

De Horde ziet een voorraad van water, graan, muren, arbeiders en oude machines.

De Orde van de Eerste Moeder ziet ketterij: overvloed zonder haar wet.

Het Spiegelhof ziet een verhaal dat hoop geeft zonder prijs, en wil weten welk geheim daarachter schuilt.

Het Asverbond ziet zowel toevluchtsoord als mogelijke nieuwe keten.

De Witte Pieken zien iets nog gevaarlijkers.

Als Bastion zoveel water heeft, hebben de clans het waterverbond met de Waterhoeders niet langer nodig. Wie Bastion verovert, heeft geen ijspenningen, waterkaravanen of toestemming van Borgrim IJzergletsjer meer nodig.

Dan kunnen de clans oorlog voeren tegen de Witte Pieken zonder dorst als ketting om hun keel.

Campagnegebruik

Bastion werkt het sterkst in fases.

Eerst is Bastion een gerucht.

Daarna een teken.

Daarna een spoor.

Daarna een wonder.

Daarna een vraag.

De spelers moeten eerst verlangen naar Bastion voordat zij ontdekken wat Bastion werkelijk kost.

 

De Fatamorgana’s

Bastion ligt niet aan de rand van de Dorstlanden.

Het ligt verder.

Verder dan een mens redelijkerwijs kan lopen. Verder dan de meeste karavanen durven reizen. Verder dan kaarten nog betrouwbaar zijn. Tussen Bastion en de bekende Dorstlanden ligt een vlakte van wit zand, gebarsten zout, trillende hitte en lege horizon. Wie zonder kennis vertrekt, sterft niet bij de poort.

Hij sterft dagen eerder.

Daarom bestaan de Fatamorgana’s.

In de Dorstlanden gebruikt men dat woord voor bedrog van hitte en licht: water dat er niet is, bomen die verdwijnen wanneer men dichterbij komt, schaduwen van steden die nooit bestaan hebben. Maar voor Bastion betekent het iets anders. De Fatamorgana’s zijn echte, verborgen waterpunten in de diepste droogte: oude reservoirs, verzonken putten, schaduwbekkens, ondergrondse kamers en kleine oases die door licht, hitte en oude magie vrijwel onmogelijk te herkennen zijn.

Wie ze niet kent, ziet alleen luchtspiegeling.

Wie ze kent, ziet de weg.

Sommige Fatamorgana’s liggen onder platen zoutsteen die op bepaalde uren oplichten. Andere zijn verborgen achter zandwanden die alleen bij nacht open lijken. Er zijn waterpunten die men alleen vindt door een bepaalde ster te volgen, of door precies daar te lopen waar de horizon breekt. Eén Fatamorgana lijkt van een afstand op een meer, verdwijnt wanneer men nadert, en verschijnt pas opnieuw wanneer men de ogen sluit en de handen in het zand drukt.

Deze plaatsen zijn de aderen tussen Bastion en de Dorstlanden.

Zonder hen is de stad onbereikbaar.

Met hen is zij nog steeds bijna onmogelijk te bereiken.

De Moragangers

De routes langs de Fatamorgana’s zijn slechts bekend bij een kleine groep binnen Bastion: de Moragangers.

Officieel bestaan zij niet als aparte orde. Voor de meeste inwoners zijn zij karavaanleiders, woestijnwachters, handelsgezanten of poortdienaren. In werkelijkheid vormen zij een gesloten kring van gidsen die weten waar de verborgen waterpunten liggen, wanneer ze veilig zijn en welke sporen gewist moeten worden na iedere reis.

Een Moraganger leert geen kaart uit het hoofd.

Hij leert dorst lezen.

De stand van stof op steen. De kleur van lucht boven zoutvlakten. De stilte van vogels die er eigenlijk niet zouden moeten zijn. De manier waarop zand ‘s nachts kou vasthoudt boven een oude waterkamer. De sterren die niet wijzen naar een plaats, maar naar het volgende moment waarop men moet afslaan.

Een reis van Bastion naar de Dorstlanden is daardoor geen gewone tocht. Het is een reeks sprongen van water naar water, van schaduw naar schaduw, van Fatamorgana naar Fatamorgana. Wie één punt mist, heeft misschien nog water voor een dag. Wie twee punten mist, sterft.

Daarom worden Moragangers streng bewaakt.

Zij mogen niet zomaar trouwen met buitenstaanders. Zij mogen niet vrij spreken over hun routes. Sommigen krijgen hun herinneringen gedeeltelijk verzegeld wanneer zij te oud worden, te veel drinken of te vaak twijfelen aan de Raad. Een gevangen Moraganger is voor iedere clan meer waard dan een kist goud.

Want wie de Fatamorgana’s bezit, bezit de weg naar Bastion.