De Zoutwyrmen

De Moragangers reizen niet te voet door de diepste droogte.

Dat zou onmogelijk zijn.

Hun langste tochten maken zij op de rug van oude woestijnwezens die in Bastion fluisterend Zoutwyrmen worden genoemd. Buiten de stad bestaan zij alleen in verhalen: enorme slangen onder het zand, bleke ruggen die soms als bewegende duinen door de vlakte glijden, sporen als opgedroogde rivierbeddingen en ogen die in het donker glanzen als natte steen.

De Zoutwyrmen zijn ouder dan Bastion.

Misschien ouder dan de Dorstlanden zelf.

Hun lichamen zijn lang, breed en zwaar, bedekt met bleke platen, zouthuid en harde schubben die het licht breken als gebarsten glas. Ze bewegen niet over het zand zoals paarden of kamelen. Ze zwemmen erdoorheen. Hun spieren duwen door zoutlagen, stofvelden en oude rivierbeddingen alsof de woestijn water is. Wanneer zij aan de oppervlakte komen, laat hun passage diepe kronkelende sporen achter die dagenlang zichtbaar kunnen blijven.

Sommige reizigers zien zulke sporen en denken aan stormwind.

Sommigen aan draken.

De slimsten draaien om.

Waarom de Moragangers hen gebruiken

Een Zoutwyrm kan de afstand tussen Fatamorgana’s overbruggen waar geen gewone karavaan het haalt. Ze ruiken vocht onder steen, voelen lege kamers onder zoutvlakten en herkennen de druk van water dat diep onder de aarde beweegt. Voor een Moraganger is een Zoutwyrm geen lastdier, maar een levende kaart.

Waar een mens dorst voelt, voelt een Zoutwyrm richting.

Waar een paard inzakt, glijdt een Zoutwyrm verder.

Waar een karavaan dagen om een zoutkloof heen moet trekken, duikt de Zoutwyrm onder de harde korst door en komt aan de andere zijde weer omhoog.

Daarom kunnen de Moragangers reizen waar niemand anders reist. Niet omdat zij sterker zijn dan dorst, maar omdat zij bondgenoten hebben die de dorst al kenden voordat mensen haar een naam gaven.

Band met Bastion

De Zoutwyrmen worden niet in stallen gehouden.

Zij komen en gaan door oude ondergrondse tunnels, verzonken sluisgangen en donkere kamers onder de Buitenring. Sommigen geloven dat zij worden aangetrokken door de Diepe Cisterne. Anderen denken dat de Oude Wereld hen ooit gebruikte als levende leidingen, wachters of gravers van ondergrondse waterkanalen.

De Raad van de Diepte kent hun bestaan.

De gewone inwoners van Bastion niet.

Voor de meeste Bastioners zijn de Moragangers gewoon woestijngidsen met sterke dieren en vreemde gewoonten. Zij zien zelden wat onder de zadeldekken, schaduwdoeken en reisplatforms beweegt. De grootste Zoutwyrmen verlaten Bastion alleen bij nacht, wanneer de poorten gesloten lijken en de woestijnwind hard genoeg waait om sporen deels uit te wissen.

Niet iedere Moraganger mag een Zoutwyrm berijden.

Een jonge gids leert eerst de Fatamorgana’s kennen. Daarna de sterren. Daarna de stilte. Pas wanneer hij heeft bewezen dat hij een route niet verraadt, zelfs niet met dorst in zijn keel, mag hij een Zoutwyrm benaderen.

De zadels

Men zit niet op een Zoutwyrm zoals op een paard.

Op hun rug worden lage reisplatforms gebonden van leer, been, touw, licht hout en gebogen metaal. Ze lijken op smalle karavaanmanden of draagstoelen die meebewegen met de slangachtige rug. Een kleine groep reizigers kan zich daar vastbinden tijdens lange tochten. Voorraad wordt in zijharnassen gehangen, dicht tegen het lichaam van het dier, zodat het gewicht niet verschuift wanneer de wyrm onder de zandkorst duikt.

Tijdens snelle reizen liggen passagiers plat.

Zij spreken niet.

Zij bidden niet hardop.

Want een Zoutwyrm hoort trillingen beter dan woorden.

Sporen in het zand

Waar een Zoutwyrm reist, blijft soms een spoor achter.

Een lange kronkel in zout.

Een gebroken korst alsof een rivier eronder heeft bewogen.

Rijen kleine glasachtige schubben die in de zon liggen te schitteren.

Een lijn van vochtige aarde die na enkele uren alweer droog is.

Soms vinden reizigers zulke sporen bij een opgedroogde put of in de buurt van een plek waar later een Fatamorgana blijkt te liggen. De Waterhoeders hebben in hun geheime registers meldingen staan van onverklaarbare slangenpaden in de diepste droogte. De Horde zou zulke wezens willen vangen. Het Spiegelhof zou willen weten welke namen zij dragen. De Maankring jaagt niet graag op iets dat onder de aarde ruikt.

De Moragangers wissen sporen wanneer zij kunnen.

Maar niet altijd.

Soms laten zij bewust een halve kronkel achter, om iemand af te schrikken.

Soms om iemand te lokken.

Wat ze eten

Zoutwyrmen eten weinig, maar wat zij eten is vreemd.

Zij voeden zich met mineralen, zoutkorsten, oude botten, schimmels uit ondergrondse waterkamers en soms met kleine hoeveelheden levend bloed. Niet genoeg om hen roofdieren te maken zoals gewone monsters, maar genoeg dat elke Moraganger weet: een gewonde reiziger mag nooit alleen naast een slapende wyrm liggen.

In Bastion worden zij gevoed met afval uit de diepe waterwerken: kalkafzettingen, mineraalbrokken, oude wortels, dode vissen uit gesloten reservoirs en resten van dingen die beter niet in de Cisterne hadden moeten groeien.

Gevaar

Zoutwyrmen zijn geen trouwe paarden.

Zij gehoorzamen niet uit liefde.

Zij reageren op geur, ritme, oude signalen en trillingen die de Moragangers van generatie op generatie leren. Een onervaren ruiter kan er niet simpelweg één bestijgen. Hij zou worden afgeworpen, onder het zand gesleept of genegeerd tot dorst hem neemt.

Sommige Zoutwyrmen keren nooit terug.

Sommige verdwijnen onder de zoutvlaktes en komen jaren later terug met littekens van iets dat onder de wereld leeft.

En heel soms weigert een Zoutwyrm een route.

Dan buigt hij zijn kop naar de grond, trilt met zijn hele lichaam en blaast stof uit openingen langs zijn hals.

Moragangers luisteren dan.

Want een Zoutwyrm is oud genoeg om dingen te vrezen die mensen nog niet hebben gevonden.

Geheim

De oudste Zoutwyrmen kennen routes die geen enkele Moraganger kent.

Sommige Vlamlezers van het Asverbond geloven dat deze wezens niet de weg naar Bastion volgen, maar de weg naar water zelf. Als dat waar is, dan reizen de Moragangers niet alleen langs de Fatamorgana’s.

Zij reizen langs de littekens van de Trekkende Dorst.

En misschien weten de Zoutwyrmen waar al dat water werkelijk naartoe gaat.